Op zoek naar - Daar gaan ze weer

Op zoek naar

Dit is de blog van iemand die al een hele tijd op zoek is naar zichzelf maar zichzelf niet vindt. Ik zal waarschijnlijk m'n leven delen met een jongen, maar wie de gelukkige wordt is voor mij nog een groot raadsel.

02-03-2008
Daar gaan ze weer
Sinds gisteren is het weer zover, het Belgische wielerseizoen is weer gestart. Ze doen maar, mij interesseert het toch niet. Het enige wat het mij bezorgt is veel zondagen saaie televisie als ik mij op dat moment in de woonkamer bevind. Gezelligheid van men ouders moet ik toch niet meer verwachten. Ik heb geen idee wat er erger zou zijn, ouders die scheiden of ouders die net samenblijven in een uitzichtloze situatie als deze. Mensen die mij kennen zullen dit misschien vol ongeloof lezen maar ik kan je verzekeren, ik weet niet of ik mijn pa nog zo kan noemen. Maar ondertussen zit ik er wel mee, met ons ma, gezellig zou ik zeggen. Misschien krijg je de rest van het verhaal ook nog, wie weet, wat ik wel zeker weet is dat de situatie alles behalve prettig en leuk is. 02-03-2008, 13:38:09 greetings Wyatt

Reacties


02-03-2008, 21:07:09

Mja, dat gevoel ken ik niet echt. Maar ik kan je wel begrijpen dat het geen pretje is. Veel sterkte man! En je komt er zelf wel uit hoor! Groetjes, Michel
Michel pindopke@hotmail.com


31-03-2008, 10:31:32

Het is idd niet zo'n fijn moment dan. Maar mss kan een goed gesprek een keertje wonderen doen. Als kind is het niet altijd makkelijk om onpartijdig te blijven hé, en mss is dat wel je grootste vrees. Je kan niet anders dan deze periode doorkomen en hopelijk lukt dat zonder al te veel problemen. Liefs, en je moet maar denken...alles komt weer goed http://zuzenzo-tommy.skynetblogs.be
Tommy


31-03-2008, 23:12:12
uit:"Honderd regels bijna een brief"
Na een lange tijd ben ik hier nog eens verdwaald (en) geraakt. 'mijn dichter' schreef me ooit een brief van honderd regels, die later werd opgenomen in één van zijn dichtbundels . Ik wil je er graag een paar regels uit meegeven: " ... Maar wie leert ons die pijn begrijpen: afstaan, uur na uur: de dagen aan de schaduw- land van voorbij, kinderen afstaan aan hun altijd gave dromen, de liefste mensen afstaan aan zichzelf? wie, wie leert ons groeien in dit alledaagse spel (het soms wel soms niet toereikend kleurpatroon)? maar ook heimwee maakt ons wijs en laat elke reisweg duren - al is het in de foto van een lied op trappen van Firenze. Dit is de ene grote uitdaging: toestaan aan het leven dat het leeft en vloeit; durven weten: niemand gaat verloren (er is koren, er is gras, er zijn de bomen en de bloemen en het kruid); toestaan dat het eindeloos in ons regent en de zon om vreemde wegen in vreemde ogen schijnt; toestaan: winter, zomer, morgen, avond, tij en ontij; toestaan ... " weet je Wyatt, soms kan je vervreemden van mensen die heel dicht naast je stonden/staan, die misschien zelfs deelgenoot waren. laat die relatie met je pa misschien best een litteken worden: een wonde die dichtgroeit. niet altijd even mooi maar die er willes nilles zal blijven als een herkenbaar iets dat deel van je uitmaakt, dat je soms nog voelt (enkel als je het bewust 'aanraakt' of als anderen je 'litteken' zien of aanwijzen...). je kan dit litteken maskeren voor jezelf, voor anderen, maar het litteken zal er altijd blijven. ik hoop dat je de kracht vindt om het voor jezelf een plaats te geven, een plaats voor die man die ooit voor jou je vader was... vriendelijke groet, paolo
paolo


03-04-2008, 23:36:23

en ... schrijf je nog? http://bruggenbouwer.blogspot.com
Henri henrimenheere@gmail.com

Vul hier je reactie in


-1, +1, het leven gaat do...		Enfin
Home

218045

Mailtje

Zin om een mailtje te sturen, als je iets of gewoon niets te zeggen hebt altijd welkom

Archief

ervoor uit komen

Jezelf 'homo' of 'bi' noemen kan je een ontzettend vrij gevoel geven. Gedaan met twijfelen of uitvluchten zoeken. Je bent wie je bent en van jongens houden is leuk! Hoe het ook zij, homo of bi zijn is maar één aspect van je persoonlijkheid. Daarnaast ben je nog vele andere dingen. Homo's, en ook bi's, verschillen onderling evenveel als andere mensen. Ze zijn arm en rijk, dik en dun, van alle leeftijden en met heel verschillende levensstijlen, in de stad en in het kleinste dorpje...

Help ben ik homo

Mooie jongens, die je nakijkt op straat en die je hart sneller doen bonzen... de jongen naast je in de klas, met van die lieve kuiltjes in zijn wangen... je beste vriend, die je eigenlijk wel eens een knuffel zou willen geven... je lievelingszanger op tv, over wie je stiekem fantaseert... die jongen aan wie je alsmaar moet denken, maar niets durft te vragen... een buurjongen in zwembroek, die je kriebels geeft in je buik... Zou dit nu verliefdheid zijn? Je aangetrokken voelen tot jongens kan duizend en één vragen bij je doen rijzen. Je krijgt hierover immers weinig uitleg van anderen.

02-03-2008, 13:38:09 greetings Wyatt