Ja hoor, ik ben er nog steeds, leef nog steeds en dan schrijf ik ook nog steeds. De reden waarom jullie zolang niks van mij hebben gehoord is dat ik het gedurende een goeie 4 weken zonder computer heb moeten stellen. Het heeft me op bepaalde vlakken goed gedaan en ik heb er ook nog bepaalde dingen uit geleerd, niettegenstaande dat ik er grotendeels gefrustreerd door raakte, wat normaal is, want het is men enige toevluchtsoord als het hier weer te heftig wordt.

De situatie met men ouders is daarentegen nog aan geen kanten verbeterd, ik denk dat er een nakende scheiding zit aan te komen, tenzij men pa plotseling er (heel) wat verstand bijkrijgt, maar dat betwijfel ik, hem kennende. Als het weer eens niet gaat komt ma bijna alles tegen mij vertellen en na al die jaren is dat een hele hoop last en miseri en wat moet ik ermee doen? Zelfs de straatstenen willen niet meer luisteren en voorlopig nergens kan ik ermee terecht. En het ergste nog wat met mijn toekomst? Om te verhuizen heb ik nog geen huis gevonden en ook nog niet genoeg geld. (Wie weet kan ik het huis waar ik nu woon voor een prikje kopen, *dreaming to much*). Maar mij zien ze toch over het hoofd, want wie zou het in hemelsnaam eens in z'n hoofd halen om eens te vragen hoe het met mij gaat, en dat niet als openingzin te gebruiken maar echt gemeend eens vragen. Of wie komt mij op een eenzame avond eens uit dit vreselijk kot verlossen al is het maar voor een wandeling, wandelen is fijn. 

Iedereen weet dat eens de bom barst en alles nadien wel weer goed komt, maar mijn vraag naar de wereld is wanneer mag ik eens gelukkig zijn? 

06-04-2008, 09:42:37 greetings Wyatt