Heb zonet het boek uit 'Noem me bij jouw naam' van André Aciman. Een meesterwerk in de literatuur als je het mij vraagt daarom wil ik de schoonheid met jullie delen en laten meegenieten van enkele (volgens mij) prachtige zinnen en passage's.

Twee woorden van hem en ik zag mijn pruilende apathie veranderen in: ik zal spelen wat je maar wilt tot je me vraagt te stoppen, tot het tijd is om te gaan lunchen, tot de huid op mijn vingers er laag voor laag is afgesleten, omdat ik het fijn vind om dingen voor je te doen, alles voor je wil doen wat je maar vraagt, omdat ik je vanaf de eerste dag al graag mocht, en zelfs als je weer in ijs verandert bij mijn hernieuwde aanbod van vriendschap, zal ik nooit vergeten dat dit gesprek tussen ons heeft plaatsgevonden en dat er gemakkelijke manieren zijn om de zomer te laten terugkeren in de sneeuwstorm.

Het kwam niet bij me op dat wat me zo in paniek had gebracht toen hij me aanraakte, precies dat was waar maagden van schrikken als ze voor het eerst worden aangeraakt door de persoon naar wie ze verlangen: hij raakt een snaar in hen waarvan ze het bestaan nooit hadden kunnen vermoeden en die veel verwarrender gevoelens van genot oproept dan die, die ze al kenden.

Ik greep zijn hand beet en draaide me van hem af met mijn gezicht naar de muur zodat hij me niet kon zien, en vroeg: 'Moet dat?' Duidelijker dan zo zou ik nooit zeggen: blijf. Blijf gewoon hier bij mij. Laat je hand maar gaan waar hij naartoe wil, trek mijn zwembroek uit, neem me, ik zal muisstil zijn, het aan niemand vertellen, ik heb een stijve en dat weet je, en als jij het niet doet dan pak ik die hand van jou en stop hem nu zelf in mijn broek en laat ik je zoveel vingers als je maar wilt in me steken.

Laat de zomer nooit eindigen, laat hem nooit weggaan, laat de muziek steeds weer opnieuw spelen, ik vraag maar heel weinig en ik zweer dat ik nooit meer iets zal vragen.

Jij bent mijn thuiskomen, Oliver. Als ik bij jou ben en het is goed tussen ons, heb ik verder niets meer nodig. Jij maakt dat ik houd van wie ik ben, van wie ik word als jij bij mij bent. Als er al waarheid is in de wereld, dan is die er als ik bij jou ben en als ik op een dag de moed vind om jou mijn waarheid te vertellen, herinner me er dan aan dat ik als dankbetoon een kaarsje opsteek bij elk altaar in Rome. Het kwam niet bij me op dat als één woord van hem me zo gelukkig kon maken, een ander woord me net zo eenvoudig kon verpletteren, dat als ik niet ongelukkig wilde zijn, ik moest leren om ook voor zulke kleine geneugten op mijn hoede te zijn.

Ik was bang als hij kwam opdagen, bang als hij dat niet deed, bang als hij naar me keek, maar nog angstiger als hij het niet deed.

Wat had ik graag schouders gehad zoals hij. Zou ik er misschien niet naar verlangen als ik ze zelf had?
Muvi star.
Wilde ik zo zijn als hij? Wilde ik hem zijn? Of wilde ik hem alleen maar hebben? Of zijn 'zijn' en 'hebben' volslagen ontoereikende werkwoorden in de warrige verstrengelingen van het verlangen, waarin het een en hetzelfde is om het lichaam van de ander te kunnen aanraken en die ander, die we zo graag willen van jezelf naar die ander stroomt, terug naar jezelf en opnieuw naar de ander in die eeuwige kringloop waarin de kamers van het hart, als de valluiken van het verlangen, en de wormgaten in de tijd, en de lade met valse bodem die we identiteit noemen, een bedrieglijke logica gemeen hebben volgens welke de kortste afstand tussen het  echte leven en het ongeleefde leven, tussen wie we zijn en wat we willen, een wenteltrap is, ontworpen met de duivelse wreedheid van M.C. Escher.

Ik keek hem aan. Dit was mijn moment. Ik kon het grijpen of ik kon het verliezen, maar ik wist het dat ik het, wat ik ook deed, nooit meer ongedaan zou kunnen maken. Of ik kon blij zijn met het compliment - en vervolgens mijn leven lang overal spijt van hebben. Dit was waarschijnlijk de eerste keer dat ik in mijn leven dat ik tegen een volwassene sprak zonder dat ik een deel van wat ik ging zeggen had gepland. Ik was te nerveus om wat dan ook te plannen. 

Ik gaf geen antwoord maar tilde mijn gezicht naar hem op en kuste hem opnieuw, bijna woest, niet uit hartstocht en ook niet omdat zijn kus de vurigheid ontbeerde die ik zocht, maar omdat ik er niet zo zeker van was dat onze kus mij, wat mijzelf betrof, ergens van had overtuigd. Ik wist niet eens zeker of ik er wel zo van had genoten als ik had en ik voelde de behoefte om nog eens de proef op de som te nemen. Zelfs tijdens de proef, zo blijkt, moet ik de proef op de som nemen. 

Ik begreep niet waarom hij zijn voet op de mijne had gezet . Was het een toenaderingspoging, of een welgemeend gebaar van solidariteit en kameraadschap, zoals zijn vriendschappelijke knuffelmassage, een luchthartige por tussen minnaars die niet meer met elkaar slapen maar hebben besloten vrienden te blijven en af en toe samen naar de film te gaan? Betekende het: ik ben het niet vergeten, het zal altijd onder ons blijven, ook al zal er nooit iets uit voortkomen?

Ik til de punt van mijn laken op.
Hij schudt het hoofd.
Heel even maar?
Hij schudt opnieuw het hoofd. Ik ken mezelf zegt hij.
Ik had hem precies dezelfde woorden al eerder horen gebruiken. Ze betekenden: ik zou niets liever willen, maar misschien kan ik mezelf niet inhouden als ik eenmaal begin, dus begin ik er maar liever niet aan. Wat een aplomb om tegen iemand te zeggen dat je hem niet kunt aanraken omdat je jezelf kent.

Als je nu stopt, heb je mijn dood op je geweten.

'Ik ben zo blij dat je bent gekomen,' zei hij. 'Ik hoorde je op je kamer rondlopen en dacht even dat je al naar bed aan het gaan was en van gedachten was veranderd'.
'Nee, natuurlijk kom ik.'

'Voor jou, hoe je er ook over mag denken, is het nog niet meer dan een vrijpartij, en zo hoort het ook. Voor mij is het iets anders wat ik nog niet helemaal doorgrond heb en dat ik het niet kan doorgronden maakt me bang.'

'Wat zou je ervan vinden als ik de drankjes nou eens maakte en dan betalen wij die prijs vanwege de reden dat we de drankjes mogen mixen die we mixen?'

Wat heerlijk om half dronken met een flesje citroenlimonade in een zwoele nacht als deze over de glimmende kinderkopjes van Rome te lopen met een arm om me heen.

'Intelligent? Hij is meer dan intelligent. Wat jullie twee hadden had alles en niets te maken met intelligentie. Hij is een goed mens, en jullie hebben allebei geboft dat jullie elkaar hebben gevonden, want jij bent ook een goed mens.'
'Volgens mij is het een beter mens dan ik, papa.'
'Ik weet zeker dat hij hetzelfde over jou zou zeggen en dat strekt jullie beiden tot eer.'

'Cor cordium, hart van mijn hart, ik heb nog nooit van mijn leven iets tegen iemand gezegd wat meer waar was.'

Bij deze man heb ik in huis gewoond toen ik in Italië was, zou hij zeggen, gevolgd door een knorrige onverstaanbare begroeting van twee adolescenten die geen boodschap hadden aan een man uit Italië of het huis in Italië, maar die een rolberoerte zouden krijgen als hun verteld werd o, en trouwens, deze man die toen ongeveer zo oud was als jullie nu en die de ochtenden meestal doorbracht met het transcriberen van De zeven laatste woorden van Christus sloop 's nachts altijd stiekem mijn kamer binnen en dan neukten we de sterren van de hemel. Dus geef hem een hand en gedraag je.

Als jij je alles herinnert, wilde ik zeggen, en als je echt net zo bent als ik draai je dan, voordat je morgen vertrekt, of net als je op het punt staat om het portier van de taxi dicht te trekken en al van iedereen afscheid hebt genomen en er absoluut niets meer te zeggen valt, naar mij toe, alleen deze ene keer, en kijk mij aan, net als toen, houd mijn blik vast en, al is het maar voor de grap of als iets wat op het laatste moment nog bij je opkomt, wat toen we nog samen waren alles voor me zou hebben betekend, en noem me bij jouw naam.

Oliver en Elio, twee vrienden, twee geliefden, een prachtig verhaal. Wie de volledige context van de passages wil weten, die moet gewoon het boek eens lezen. Hopelijk geniet je er dan evenveel van als ikzelf. 

29-06-2008, 14:43:46 greetings Wyatt