Als een mens in verlof is, heeft hij tijd om te denken. Genietend van een glas Expression du Bascou 2005 (een wijngaard waar ik deelgenoot van ben) heeft een mens tijd om na te denken. Na te denken over het leven, na te denken over zijn leven. Na te denken over het verleden, het heden en de toekomst.

Waar kan hij heen, waar kan ik heen.

Wat wil hij nog doen, wat wil ik nog doen. Waar wil ik staan binnen dit en 10 jaar.

Het leven is niet gemakkelijk, dat staat buiten kijf. Maar soms is het vreemd dat het bij andere mensen altijd gemakkelijker lijkt en beter oogt. Ik zeg wel, oogt, want het is niet altijd de waarheid die een mens ziet. De waarheid wordt maar al te vaak verhuld onder een deken van glamour, blijheid en geluk. Hoewel het beter is mochten de mensen gewoon eerlijker zijn tegen elkaar. De waarheid en niks dan de waarheid. Maar dat lijkt teveel gevraagd.

De waarheid is beste lezers, dat het leven saai is. Een aaneensluiting van routine, dagelijkse routine, wekelijkse routine, maandelijkse routine. Altijd maar opnieuw hetzelfde ritme. En als je als een probeert te ontwijken van dat ritme (of het is dat je de kans hebt om te ontwijken, zoals verlof) dan wordt het je vroeg of laat betaald gezet. Zoals nu bij mij gebeurt. Tickets voor een filmfestival, niemand die ze wil, niemand die mee wil. Een kelder vol champagne (63 flessen, 9 magnums en 1 jeroboam), maar als je geen mensen smeekt om te komen, dan komt er gewoon niemand. Op den duur krijg je zelfs schrik of heb je gewoon geen zin meer om nog mensen te vragen gewoon omdat je er elke keer zelf moet om vragen. Ze vragen zich dan af waarom iemand besluit het leven te verlaten ...

Ik zit hier, een kast vol dvd's, een schatkamer genaamd internet, helaas maar 15 msn-contactpersonen meer, 16 zogenaamde netlogvrienden (de meeste zijn dezelfde) en een smoelboekpagina waar het nut ervan mij nu net ontsnapt. Buiten het ene feit dat er een oud-klasgenoot is waarmee ik nog eens wil afspreken, maar durf niet uit angst dat een gesprek te snel stil zou vallen (niveauverschil, andere herinneringen, een afknapper). Maar de verveling is dichter dan het amusement en dat terwijl ik in verlof ben.

Leren omgaan met het leven. Dat zou een verplicht vak moeten zijn op school. Of is het er al, maar heb ik het als zoveel dingen gewoon niet gezien of gemerkt? Je ne sais pas. Wat ik wel weet is dat het mij allemaal ferm de keel uithangt en stilaan mag ophouden. Mensen waarmee je contact probeert op te bouwen en dan opeens niks meer van zich laten horen. Mensen die plotseling van de aardbol lijken te verdwijnen. Mensen waarvan je tijden niks hoort en dan plotseling doen alsof er niks aan de hand is.

Ik ben het zat.

14-10-2009, 21:10:40 greetings Wyatt