Deze morgen toen ik de krant aan het lezen was van zaterdag (tjah, druk weekend gehad dus lees je op maandagmorgen de krant van zaterdag) kwam ik deze opvallende lezersbrief tegen.

<<Soms wil je alleen even je hart luchten>>

Een meisje dat zelfmoord pleegt op haar veertiende. Een mama die achterblijft met een enorm schuldgevoel, maar toch de moeite doet om andere ouders te laten inzien dat je met je kinderen moet praten. En gelijk heeft ze. Voor een volwassene die al wat watertjes heeft doorzwommen, is een liefdesbreuk, een slecht rapport, een ruzie... slechts een futiliteit, maar niet voor kinderen.
Op zulke momenten is het belangrijk dat je hen helpt. Ze hoeven geen oplossing, ze hoeven ook niet te horen dat ouders dat ook allemaal hebben meegemaakt en dat het helemaal niet erg is. Ze willen gewoon iemand die even naar hen luistert en hen omhelst.
Vaak vergeten ouders - zoals de mijne - in hun druk leven dat een kind uit elke ervaring moet leren. Al te vaak wordt er gevraagd om door te zetten en niet om te kijken. Maar soms wil je gewoon eens klagen, je hart luchten en verwacht je geen oplossing.

Dat heb ik nu ook af en toe, gewoon eens willen klagen, gewoon eens men hartje luchten en graag iemand in de buurt die mij af en toe eens goed vastpakt, want hoe langer hoe meer durf je soms schrik te kweken om iemand vast te pakken. Gewoon omdat je het nooit hebt gekend, zeker niet van men ouders.

19-10-2009, 22:28:29 greetings Wyatt